NIEUWS

Inhoud van Proscenium Nr. 103:

Kleven aan de werkelijkheid: de aantrekkingskracht van locatietheater Steeds meer gezelschappen zoeken sfeervolle locaties en verre oorden op. Vanwaar die keuze om buiten de veilige muren van het theater te treden? En wat betekent dat artistiek en praktisch? Zowel Studio Orka als Berlin en Ontroerend Goed kiezen ervoor hun werk op een andere manier te tonen dan in de klassieke zwarte doos. Ze doen dat elk op een zeer eigen manier. Martine Decroos van Studio Orka, Linde Raedschelders van Berlin en Sophie De Somere van Ontroerend Goed vertellen wat hen drijft naar die ongebruikelijke plekken en nieuwe horizonten. Door: Ingrid Vranken

Afstoppen in tien stappen We lopen dagelijks door de afstopping op onze scene. We passen ze aan, vloeken erop, kijken ernaar, ze maakt deel uit van onze basisuitrusting en dus van ons dagelijks werk. Maar weten we wel hoe hen echt moet? Door: Chris van Goethem

De zwanenzang van een illusie: historische decors van de Kortrijkse Schouwburg Van de Barok tot diep in de twintigste eeuw hielden theaters repertoiredecors bij voor jarenlang hergebruik. Behalve interieurs in velerlei gedaanten bevatte de typische stock een geschilderde tuin, bos, marktplaats en dorpsplein. Ontelbaar zijn de kaskrakers die hun wereldpremière beleefden in dergelijk prefabmateriaal. Jammer dat het eeuwenoude fenomeen zo bitter weinig materiële sporen naliet, tenminste daar waar je ze zou verwachten: in de magazijnen. Foto’s, tekeningen en inventarissen zijn er wel in overvloed, en her en der overleeft nog een schaalmodel of afzonderlijk decorelement –  in Brugge bijvoorbeeld, en in Heverlee en Lier. Maar van de vele honderden sets zelf, waarvoor ooit zo diep in de portemonnee werd getast, blijft amper een representatief staal over.  Door: Bruno Ferment

Grenzeloze ruimte: een interview met Erki De Vries De grenzen van ons ruimtelijk gevoel, dat is wat beeldend kunstenaar Erki De Vries opzoekt in zijn werk. Zijn uitgepuurde omgevingen van verglijdende muren vormen labyrinten waarin de toeschouwer zijn oriëntatie verliest. Dat die interactieve installaties ook een boeiende performatieve kant bezitten, bewijzen zijn vele samenwerkingen met choreografen en theatermakers. Tijd voor een gesprek over de wisselende rol van beeldend kunstenaar en scenograaf. Met de ruimte als actieve tegenspeler. Door: Marnix Rummens

Ouwe Rotten in de scenografie Twee volleerde scenografen, Jérôme Maeckelbergh en John Bogaerts, die het métier in België nog hebben weten ontstaan, doen in gesprek met Chris van Goethem hun ervaringen uit de doeken. Een dubbelinterview als een stuk tastbare geschiedenis. Door: Chris van Goethem

De verdwijntrucs van Gisèle Vienne Voor "This is how you will disappear" creëerde opkomend  theatermaker Gisèle Vienne een heel ecosysteem op scène: een bos, met mist en humus, uilen, valken en boogschutters. Dat bos is niet zomaar een resem bomen. Het is een bos opgebouwd uit hypotheses en mislukkingen : een hyperrealisme dat refereert naar film, Lewis Caroll en het zicht op Japanse tuinen in Kyoto.  Door: Jan Ackenhausen & Mia Vaerman

De speeltuin van de vormgever “Zelden ging theater zo breed, en klonken de podiumkunsten zo meerstemmig. Het klassieke teksttheater ruimt graag plaats voor de meest uiteenlopende mengvormen. Theatermakers, beeldende kunstenaars, performers, muzikanten, schrijvers, mediakunstenaars: ze tuimelen over elkaar”, zegt Geert Van Der Speeten in zijn jaaroverzicht van de podiumkunsten 2011. Door: Rose Werckx